چرا به محسن رضایی رأی نمی دهم؟

1.       سابقۀ هرچند عمیق و طولانی، اما محدود!! سردار همۀ داشته هایش را از سپاه و نظامی بودن و جنگ دارد و فقط هم همین مسئله باعث شده جایی مثل مجمع تشخیص مصلحت راهش بدهند. درست است که طی این چند سال به گسترۀ دانش مدیریتی او اضافه شده و به نوعی با بیشترمسائل کلان کشور در ارتباط بوده، اما حوضۀ تأثیرگذاری اش در این مسائل، احتمالاً صرفاً محدود به ارائۀ مشاوره و نظر، آن هم در میان آن همه عضو برجسته و واقعاً مهم مجمع بوده است. ضمن اینکه جایگاهی که او برایش کاندید شده، بالاترین مقام اجرایی کشور است که هم حوزۀ اختیار و تصمیم گیری ست، و هم حوزۀ وظیفه و پاسخگویی. آنچه از رضایی می دانیم کمترین نشانه ها را از این موضوعات در خودش دارد.

+ امشب، بعد از مناظره با موسوی، این مسئله برایم قطعی تر شد. نوع برنامه های رضایی، از نوع ساختار دستوری، کلیت و اصول قابل قبول هستند. اما هنوز ضمانت اجرایی خاصی در برنامه دیده نمی شود. ضمن اینکه پیاده شدن این برنامه ها مستلزم فراهم بودن و فراهم شدن شرایط ریز و درشت فراوانی است. ایراداتی هم که موسوی به این برنامه ها گرفت ناشی از همین جاست. رضایی در عنوان و به قول معروف "سیاست های کلی" مانده، و برنامه هایش رونوشت مجددی از همان شاخصه هاست که می توان توی یک جزوۀ 30 صفحه ای خلاصه اش کرد. محک اجرایی نخورده اند این حرف ها. و نحوۀ اجراهای متفاوتی هم از آن ها ممکن است. اجراهایی که شناخت کافی هم از شرایط و امکانات موجود را لازم دارد؛ و هم از قوانین حاکم بر اجرا. رضایی در پیچ اجرا گیر خواهد کرد.

2.       رضایی بارها اعلام کرده که به خاطر شرایط خاص بحرانی کشور و مشکلات مدیریتی و برحسب "وظیفه" وارد صحنه شده است. (من کاری به انصرافش در دور قبل ندارم) اما محسن رضایی باید بداند که برای ایجاد این تغییر، نخست باید انتخاب شد. و شاید حتی خود او هم بداند که پتانسیل انتخاب شدن، یعنی رأی، - حتی اگر واقعاً توانایی این تغییر را داشته باشد- را ندارد. به عبارت دیگر، در برنامۀ احتمالی رضایی، گویا قدم اول، یعنی نحوۀ انتخاب شدن جایی ندارد. صرف احساس مسئولیت، نمی تواند دلیل خوبی برای ورود به صحنه باشد. رضایی حتی نصف شخصیت کاریزماتیک یا نیمه کاریزماتیک بقیۀ نامزدها در میان طرفدارانشان را ندارد که بخواهد حتی با تکیه بر آن برای رأی آوری اقدام کند. در برنامۀ یک ریاست جمهوری، که قطعاً باید توسط یک تیم، حزب و یا مجموعه طراحی شده باشد، "طرح روی جلد" که همان نفر اول است، اهمیت ویژه ای دارد؛ حتی اگر این فرد قرار نیست تصمیم گیرندۀ نهایی باشد.

با وجود این مسائل، آنچه از محسن رضایی و حامیان محدودش به دلم می نشیند، رعایت کامل اخلاق انتخاباتی و رقابتی ست. انصافاً هیچ تندی و توهینی در رفتار و گفتارشان دیده نمی شود.